terreur

13/11 Parijs

Een snelle eerste reactie, beetje chaotisch, niet afgerond, maar zelf de behoefte om iets te stellen rond aanslagen in Parijs en ook een poging om ‘nuchter’ te blijven.

Wat in Parijs gebeurt is niet veel anders dan wat een dag eerder in Libanon gebeurde, waarvan de Volkskrant doodleuk schrijft; “”De aanslagen zijn de prijs die de Libanese burgerbevolking betaalt” (deelname Hezbollah aan Syrische oorlog). Ik denk niet dat de Volkskrant in een eerste artikel over de aanslagen gisteravond dit zelfde nu gaat zeggen over Frankrijks deelname aan de oorlog in Syrië.
Grote aanslagen op burgerdoelen als markten en winkelstraten zijn er ook in Jemen met name op moskeeën, in Irak, in Syrië, in Saoedi Arabië, in Turkije en meer landen. Ik snap wel dat als het dichterbij komt de schok groter is en als aanslag op je zelf gaat voelen. Toch moeten we geen hiërarchie gaan bouwen alsof een aanslag in Frankrijk erger is dan een buiten het Westen. Ik zie bij aanslagen in Europa altijd veel meer reacties van medeleven uit MO landen op sociale media dan omgekeerd.
Het is wel zo dat het (politieke) effect veel groter is. De negatieve spiraal naar beneden waar we ons al jaren in bevinden zal versterkt worden zolang er geen wil is, geen politiek draagvlak is, dat alle burgers gelijk stelt, hun behoefes, hun dromen en angsten en dat militaire interventies stopt. De aanslagen zijn geen prijs die betaald wordt maar er is wel duidelijk een verwevenheid tussen MO, de geschiedenis laatste 100 jaar, en het Westen.
De lijn van de gebeurtenissen in MO en Europa is al jaren duidelijk en niemand hoeft verrast te zijn door de aanslag in Frankrijk. Ook op beleidsniveau in westerse landen houden ze er rekening mee. Ik schreef al eens eerder dat we in een vorm van wereldoorlog zijn terecht gekomen als je kijkt naar hoeveel landen militair betrokken zijn bij conflicten die overeenkomsten vertonenn. We dragen een deel van de verantwoordelijkheid voor het ontstaan van oorlogen in MO (MENA landen) en de opkomst van ISIS en Al Queda. Dat doen we door interventies uit te voeren, die er niet zijn om burgers te beschermen of bevolkingen daar een kans op een betere toekomst te geven, maar om eigen belang na te jagen en een wapenindustrie de ruimte te geven, die in verschillende westerse landen, met name VS, de spil van de economie is.
Je zou kunnen zeggen dat 100 jaar koloniale en neo-koloniale politiek in MO medeverantwoordelijk is voor het creëren van een situatie waar niet meer zonder oorlog is uit te komen. Ten minste niet zolang we het oude denken en handelen overeind houden. Ik zeg bewust ‘mede’ omdat niet alles de schuld is van ‘Het Westen’, dat is te makkelijk. Ook in MO landen moet zelfkritisch gekeken worden dat ook eigen falen aan het licht brengt. Meer dan ooit is een beweging nodig, een samenwerking van burgers die een ‘inclusieve’ politiek voorstaan, zowel binnen landen als internationaal in plaats van het ons uit elkaar laten jagen en tegen elkaar opzetten. Geen nationalisme, geen eigen volk, eigen religie of sekte eerst. Het sluiten van grenzen of bouwen van nieuwe grenzen is geen oplossing. Zoals rond en na de 1ste WO door linkse partijen gesteld werd dat arbeiders niet tegen arbeiders moeten vechten omdat oorlog slechts het belang van de kapitalisten dient, moeten we nu stellen dat burgers niet tegen burgers moeten vechten. Wij, burgers, moeten samen een andere richting inslaan.

Islam als sluier voor machtspolitiek

In een peiling onlangs gehouden onder 3500 jongeren, helft man helft vrouw, tussen 18 en 24 jaar, uit 16 MENA landen (Midden Oosten en Noord-Afrika) blijkt dat 73% van deze jongeren zich zorgen maakt over de opkomst van IS en 8% geen mening. Minder dan de helft denkt dat hun land op dit moment voldoende antwoord heeft op de opkomst van IS. De roep voor een krachtiger optreden zal daarom waarschijnlijk toenemen. (meer…)

De aanslag in Spanje

Eigenlijk was het al enige tijd aftellen tot de eerste grootschalige aanslag in Europa zou plaatsvinden. Na de bezetting van Irak werd dit gevoel van onvermijdelijkheid alleen maar versterkt. Onverwachts was de aanslag in Madrid dan ook niet, maar dat maakt de gruwelijkheid van de aanslag er niet minder op. Gezien de uitvoering ervan en het feit dat Spanje doelwit was, leek het meteen het meest waarschijnlijke dat Al Qaeda er achter zat. Althans, dat het een door Al-Qaeda geïnspireerde aanslag was. Onduidelijk is of het netwerk tot een werkelijk samenwerkend geheel behoort.

door Ed Hollants, maart 2004

Reacties zijn er genoeg: van de Spaanse regering, die dacht er zo snel voor de verkiezingen nog politieke munt uit te kunnen slaan, tot reacties dat het uiteindelijk allemaal een gevolg is van de Amerikaanse politiek. Een ding is bijna iedereen nu wel duidelijk aan het worden: dat het terrorisme niet een ver-van-mijn-bed-show blijft maar akelig dichtbij begint te komen. Het lijkt dan ook hoog tijd dat we ons er serieus mee bezig gaan houden. Het zal veel in de toekomst gaat bepalen: zowel terrorisme als de bestrijding ervan. De Spaanse regering is inmiddels met haar reactie afgestraft met een groot verlies aan stemmen tijdens de verkiezingen afgelopen zondag 14 maart 2004. Zoals Bush politiek gebruik maakte van 11/9 voor zijn herverkiezing, maakte de rechtse regering in Spanje direct gebruik van de aanslag voor de verkiezingen door naar de ETA te wijzen als dader zonder dat er op dat moment enig bewijs was en men slechts kon speculeren over wie de daders zijn. “U moet elke gelegenheid aangrijpen om te bevestigen dat ETA verantwoordelijk is voor deze brute aanslagen, om zo elke twijfel te verdrijven die bepaalde belanghebbende partijen mogelijk willen verspreiden”, zo zou de Spaanse minister van Buitenlandse Zaken Ana Palacio in een interne memo hebben geschreven, die ze donderdag 11 maart namiddag verstuurde, volgens de Spaanse krant El Pais. Dit is natuurlijk volstrekt verwerpelijk en beangstigend op een moment dat miljoenen mensen vol met emoties als massa op straat komen. Inmiddels heeft een Baskische bakker het met de dood moeten bekopen doordat hij weigerde een rouwteken op zijn winkel te hangen. Een politie agent vond dit voldoende reden om hem neer te schieten. Over het algemeen is de reactie van mensen in Spanje bemoedigend. Ze keren zich massaal tegen geweld, zowel tegen de oorlog tegen Irak als tegen het terrorisme. Verder laten ze zich niet bedonderen. Had de Partido Popular de verkiezingen wel gewonnen dan was er een grote kans geweest dat de regering alsnog had moeten aftreden door het uitgekomen schandaal.

(meer…)