Europa

Kaarsjes en vlaggen

Als Libanese Nederlander, Syrische Nederlander of Irakese Nederlander volg je het Nederlandse nieuws. Nieuws over al die bijeenkomsten met kaarsjes, al die vlaggen, die mooie woorden, al dat samen verdriet delen. Misschien ga je zelf ook naar een bijeenkomst. Maar er knaagt toch wat. Achter je verdriet over Parijs zit een dieper verdriet. Een dieper verdriet waar geen kaarsje voor is in Nederland. Het blijft in jezelf zitten terwijl je het zou willen delen. Aan wie moet je dan gaan twijfelen? Aan je zelf of aan al die andere Nederlanders met hun kaarsjes en Franse vlaggen? Hoor ik er eigenlijk niet bij? Ik zou zo graag naar ze toe lopen om mijn andere verdriet te delen. Ik sta toch dichterbij dan Parijs?

Advertenties

13/11 Parijs

Een snelle eerste reactie, beetje chaotisch, niet afgerond, maar zelf de behoefte om iets te stellen rond aanslagen in Parijs en ook een poging om ‘nuchter’ te blijven.

Wat in Parijs gebeurt is niet veel anders dan wat een dag eerder in Libanon gebeurde, waarvan de Volkskrant doodleuk schrijft; “”De aanslagen zijn de prijs die de Libanese burgerbevolking betaalt” (deelname Hezbollah aan Syrische oorlog). Ik denk niet dat de Volkskrant in een eerste artikel over de aanslagen gisteravond dit zelfde nu gaat zeggen over Frankrijks deelname aan de oorlog in Syrië.
Grote aanslagen op burgerdoelen als markten en winkelstraten zijn er ook in Jemen met name op moskeeën, in Irak, in Syrië, in Saoedi Arabië, in Turkije en meer landen. Ik snap wel dat als het dichterbij komt de schok groter is en als aanslag op je zelf gaat voelen. Toch moeten we geen hiërarchie gaan bouwen alsof een aanslag in Frankrijk erger is dan een buiten het Westen. Ik zie bij aanslagen in Europa altijd veel meer reacties van medeleven uit MO landen op sociale media dan omgekeerd.
Het is wel zo dat het (politieke) effect veel groter is. De negatieve spiraal naar beneden waar we ons al jaren in bevinden zal versterkt worden zolang er geen wil is, geen politiek draagvlak is, dat alle burgers gelijk stelt, hun behoefes, hun dromen en angsten en dat militaire interventies stopt. De aanslagen zijn geen prijs die betaald wordt maar er is wel duidelijk een verwevenheid tussen MO, de geschiedenis laatste 100 jaar, en het Westen.
De lijn van de gebeurtenissen in MO en Europa is al jaren duidelijk en niemand hoeft verrast te zijn door de aanslag in Frankrijk. Ook op beleidsniveau in westerse landen houden ze er rekening mee. Ik schreef al eens eerder dat we in een vorm van wereldoorlog zijn terecht gekomen als je kijkt naar hoeveel landen militair betrokken zijn bij conflicten die overeenkomsten vertonenn. We dragen een deel van de verantwoordelijkheid voor het ontstaan van oorlogen in MO (MENA landen) en de opkomst van ISIS en Al Queda. Dat doen we door interventies uit te voeren, die er niet zijn om burgers te beschermen of bevolkingen daar een kans op een betere toekomst te geven, maar om eigen belang na te jagen en een wapenindustrie de ruimte te geven, die in verschillende westerse landen, met name VS, de spil van de economie is.
Je zou kunnen zeggen dat 100 jaar koloniale en neo-koloniale politiek in MO medeverantwoordelijk is voor het creëren van een situatie waar niet meer zonder oorlog is uit te komen. Ten minste niet zolang we het oude denken en handelen overeind houden. Ik zeg bewust ‘mede’ omdat niet alles de schuld is van ‘Het Westen’, dat is te makkelijk. Ook in MO landen moet zelfkritisch gekeken worden dat ook eigen falen aan het licht brengt. Meer dan ooit is een beweging nodig, een samenwerking van burgers die een ‘inclusieve’ politiek voorstaan, zowel binnen landen als internationaal in plaats van het ons uit elkaar laten jagen en tegen elkaar opzetten. Geen nationalisme, geen eigen volk, eigen religie of sekte eerst. Het sluiten van grenzen of bouwen van nieuwe grenzen is geen oplossing. Zoals rond en na de 1ste WO door linkse partijen gesteld werd dat arbeiders niet tegen arbeiders moeten vechten omdat oorlog slechts het belang van de kapitalisten dient, moeten we nu stellen dat burgers niet tegen burgers moeten vechten. Wij, burgers, moeten samen een andere richting inslaan.