Column

Kaarsjes en vlaggen

Als Libanese Nederlander, Syrische Nederlander of Irakese Nederlander volg je het Nederlandse nieuws. Nieuws over al die bijeenkomsten met kaarsjes, al die vlaggen, die mooie woorden, al dat samen verdriet delen. Misschien ga je zelf ook naar een bijeenkomst. Maar er knaagt toch wat. Achter je verdriet over Parijs zit een dieper verdriet. Een dieper verdriet waar geen kaarsje voor is in Nederland. Het blijft in jezelf zitten terwijl je het zou willen delen. Aan wie moet je dan gaan twijfelen? Aan je zelf of aan al die andere Nederlanders met hun kaarsjes en Franse vlaggen? Hoor ik er eigenlijk niet bij? Ik zou zo graag naar ze toe lopen om mijn andere verdriet te delen. Ik sta toch dichterbij dan Parijs?

Over vrijmarkt en vrij zijn

Ja, wat doe je zo op Koningsdag. Meestal ga ik dan toch maar even sfeer proeven op plekken waar er vrijmarkt is. Dus niet naar het centrum met vooral de vette walmen van hamburgers, kebab en ander snacks. Een zee van blikjes, bakjes, en voor elk café een opeengedrongen dorstige massa op een bodem van krakende plastic bekers. (meer…)

Millennium-proef

U heeft onlangs het digitale boek `Een schaamteloze tijd’ op het Het Net gepubliceerd. Hierin beschrijft u hoe eind vorige eeuw uw ouders naar het voormalige Nederland verhuisd zijn en daar naar uw zeggen een onmenselijke behandeling kregen. Is dit niet een beetje overdreven? (meer…)

Op de grens 3: Ach, ach, ach

Afgelopen maand verscheen een aantal artikelen in verschillende media, die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Maar bij nadere bestudering lijken ze alles met elkaar te maken te hebben. Dat wat de artikelen gemeenschappelijk hebben is dat ze gaan over het verdwijnen van mogelijkheden, verschijningsvormen en variaties, het ontstaan van eenvormigheid. (meer…)

Op de grens! 2 Ach, ach, ach

De laatste tijd bekruipt me zo nu en dan plotseling een angstig gevoel, een gevoel van onzekerheid. Ik besef dan ineens dat het leven zoals we dat gewend zijn wel eens abrupt aan een einde kan komen. Ik bedoel dan niet door een ernstige ziekte of een ongeluk, nee, het gevoel dat er krachten gaande zijn in de wereld die niemand meer in de hand heeft. Deze angst had ik vroeger niet. In de tijd van de acties tegen de kruisraketten of atoomenergie heb ik dat nooit gehad. Terwijl er juist toen vaak op gezinspeeld werd dat er maar één of andere malloot op een knop hoefde te drukken en dan zaten we de komende eeuwen in een verschroeide wereld met nog wat misvormde overlevenden. Toen had ik er vertrouwen in dat het wel goed kwam, ook al omdat we met velen waren om de ontwikkelingen te keren. (meer…)